معروف شدن

سلام

اعتراف کنیم همگی مان گرفتار سندرم آدم معروف ها شده ایم ! همگی مان زمانی عاشق فلان بازیگر یا مجری بوده ایم ، مثلا در زمان دبستان من همه و همه عاشق گلزار بودند و بعد این موج کمی کاهش یافت !

من اما تصمیم گرفتم هیچ وقت آدم معروف نشوم چون واقعا کار سختی است باید در مقابل تمام توهین هایی که بهت می شود سکوت کنی و در آخر یک " من دست همه ی مردمو می بوسم " هم بگی . آدم معروف شدن واقعا کار سختی ست عده ای عاشقت می شوند و عده ای از تو متنفر هستند و میایند زیر صفحه ات می نوسند : فقط فلان ! بعد عده ای از تو دفاع می کنند و عده ای اعضای خانواده ات را یادآور می شوند ؛ البته نمی توان منکر لذت شناخته شدن ، دیده شدن ، خوانده شدن و محبوبیت اکثریت شد ولی من دوست ندارم آدم معروف شوم چون بعد از آن اجازه نخواهم داشت بی حوصله باشم یا بی وقت . اجازه نخواهم داشت بیرون بروم ، بروم کافی شاپ یا هرجای دیگر چون تمام حرکات من تیتر سازند در این بی تیتری !!

از بچگی دوست داشتم نویسنده شوم و بعد فقط آشنای کتاب خوان ها باشم و کتاب هایشان را امضا کنم ! عشق دیده شدنم کاملا پا برجاست اما واقعا آدم معروف شدن خییلی سخت است

و جا دارد بگویم : خسته نباشید قهرمانان

***

پی نوشت : کسی نیست به من بگوید : کی حالا خواست تو معروف شی ؟!!

پی پی نوشت : وبلاگ نوشتن واقعا با حال تر از اینستاگرام است

پی پی پی نوشت : برویم سراغ کارهایی که دوست داریم

پی پی پی پی نوشت : شب خوش

کمی من نوشت ...